నా మొదటి సినిమా రివ్యూని ఒక ఎపిక్ మూవీ తో మొదలు పెట్టడం చాలా ఆనందంగా ఉంది...
ఒక సినిమాకి టీం అంతా పడిన మూడేళ్ళ కష్టం, జూలై 10 న, మన ముందుకొచ్చింది. మీడియా ఇచ్చిన హైప్ ని రాజమౌళి ఒప్పుకున్నాడో, తన కెరీర్ గ్రాఫ్ వల్ల, తనే క్రియేట్ చేసుకున్నాడో కానీ, ముందునుంచీ ఇదే క్రేజ్ ఉండింది. ఇక విశ్లేషణ / వివరాల్లోకి వెళ్తే...
బేసిగ్గా, నేను ఎవ్వరికీ ఫ్యాన్ ని కాదు, ఏ.సి అంతకన్నా కాదు. కాబట్టి, ఇది నా అభిప్రాయం మాత్రమే. ఎవరినీ నొప్పించడానికి కాదు.
సీన్ ఓపెన్ చేస్తే... మన్నెంలో పెరిగిన శివుడు చిన్నప్పట్నుండీ అనుకున్నది సాధించే ప్రక్రియలో, నీటి బండని ఎక్కి, అవంతికని కలవడం, దేవసేనని విడిపించాలన్న తన ఆశయాన్ని, శివుడు తన ఆశయంగా చేసుకుని, తద్వారా, మాహిష్మతి రాజ్యానికి వెళ్ళడం... అక్కడ జనం తనని బాహుబలిగా గుర్తించడం, భల్లాలదేవుడి చెర నుండి, దేవసేన ని విడిపించే ప్రయత్నంలో జరిగిన యుద్ధంలో కట్టప్ప బాహుబలిని గుర్తించి, తన గురించి చెప్పడం... ఫ్లాష్ బ్యాక్ లో, రాజమాత అయిన శివగామి, దాయాదుల పిల్లలిద్దర్నీ సమంగా పెంచి పెద్ద చేసి, భర్త కుటిల రాజకీయాలనుండి రాజ్యాన్ని రక్షించడం... ఈ లోపు కాలకేయుడి దండయాత్ర నుండి, రాజ్యాన్ని రక్షించిన వారికి పట్టాభిషేకం అని ప్రకటించడం... బిజ్జలదేవుడి పక్షపాత ధోరణి, ప్రయత్నాలు ఫలించక... అమరేంద్ర బాహుబలినే రాజుని చెయ్యడం... ఇలా మొదటి భాగమంతా ఉత్కంఠగా సాగుతుంది... క్లైమాక్స్ లో, మరి అంతటి వీరుడు ఎలా చనిపోయాడు అన్నప్పుడు... నమ్మకానికి మారుపేరయిన కట్టప్ప చెప్పిన నిజంతో సినిమా మొదటి భాగం ముగుస్తుంది... స్థూలంగా ఇదీ కథ...
నిజానికి ఆ ముగింపు చాలా పర్ఫెక్ట్ కానీ భరించలేనిది... సాధారణంగా రాజమౌళి సినిమాల్లో, ప్రతీ పదిహేను నిమిషాలకి ఒకసారి, ఒక థ్రిల్లింగ్ లేదా కామెడీ లేదా ఎమోషనల్ ఎలిమెంట్ ఉండేలా చూసుకుంటాడు... అప్పుడే ప్రేక్షకుడు కనెక్ట్ అవుతాడు... అని తను ఒకసారి అన్నాడు... కానీ ఈ సినిమాలో అలాంటిదేమీ ఉన్నట్టు అనిపించదు...
ఫస్ట్ హాఫ్ అంతా తమన్నాని కలిసి, కన్విన్స్ చేసి, తన ఆశయం తెలుసుకుని, ఆ రాజ్యానికి వెళ్ళడం సరిపోతుంది. తమన్నా ఫైట్స్ కొంచెం కామెడీగా అనిపించినా, ప్రభాస్ శివలింగాన్ని మోసుకెళ్ళే సీన్, జలపాతం ఎక్కే సీన్ లాంటివి అతిశయోక్తి అనిపించినా, ఆ బాడీకి ఓకె అనిపిస్తుంది. ధీవర పాటలో చేసిన విన్యాసాలు... మంచు తుఫాన్, కోట సెట్టింగ్స్... విగ్రహావిష్కరణ సీన్... రానా ఇంట్రో లో బుల్ ఫైట్... ఇలా ప్రతీ సీన్ లోనూ రాజమౌళి కనిపిస్తాడు... లాజిక్ లు వెతకకుండా సినిమాకెళ్తే ప్రతీ సీన్ కట్టి పడేస్తుంది...
మనం చందమామ పుస్తకంలో ఎన్నో జానపద కథలు చదువుతాం... అప్పుడు మన ఊహల్లోని తోటరాముడు ఎన్ని సాహసాలు చేసినా ఊహించుకుని మురిసిపోతాం... మరి సినిమాలో చూపిస్తే లాజిక్కులు ఎందుకు వెతకాలి ? కొండని చీల్చి, దొప్పలా చేసి, మంచుతుఫాన్ నుండి తప్పించుకోవడం ఒక్కటే, కొంచెం ఎక్కువనిపించినా, లార్జర్ దాన్ లైఫ్ సినిమాలో ఇవన్నీ సబబే అనిపించేలా చేసాడు రాజమౌళి.
ఇక క్యాస్టింగ్ - ఈ పాత్ర కి వీళ్ళు అని ఎలా తీసుకున్నాడో గానీ, వాళ్ళు తప్ప ఇంకెవ్వరూ సరితూగరనిపిస్తుంది. ముఖ్యంగా శివగామి, కట్టప్ప, బిజ్జలదేవుడు, భల్లాలదేవుడు, బాహుబలి - ఇలా... ప్రతీ పాత్రలో వారు ఒదిగిపోయారు... నరసింహ తరువాత, రమ్యకృష్టకి అంత పవర్ఫుల్ క్యారెక్టర్ దొరికింది. తన రాజసంతో, పాత్రకి ప్రాణం పోసింది... కట్టప్ప పాత్రధారి సత్యరాజ్ లాంటి మనిషి ప్రతీ ఒక్కరి లైఫ్ లో ఒక్కరుంటే ఎంత బావుంటుంది అనిపించేలా ఉంది.
ఇక నెగిటివ్స్ : మంచు తుఫాన్ సీన్ చూసి - ద స్పై హు లవ్డ్ మీ, యుధ్ధం సీన్లు చూసి - కన్ఫ్యూషియస్, ఇలా హాలీవుడ్ సినిమాల కాపీ అని విమర్శించే వారికి నాదో విన్నపం. ఇదే సినిమాని హాలీవుడ్ వాళ్ళు తీసి తెలుగులోకి డబ్ చేసి వదిలితే, ఏం టెక్నాలజీ అని తెగ ఎత్తేస్తాం... చందమామ కథల పుస్తకం నచ్చదు కానీ హ్యారీపాటర్ సిరీస్ అన్నీ చదువుతాం... ప్రభాస్ ఎగిరితే వింత... బ్యాట్ మాన్ ఏం చేసినా కళ్ళింత చేసి చూస్తాం... పొరుగింటి పుల్లకూర రుచి... బాలేకపోతే, ఐ అయినా, లింగా అయినా తిప్పి కొట్టాం... ఇదీ అంతే... భారీగా ఎక్స్పెక్ట్ చేసి, ఏదో లేదని ఫీలయ్యే వాళ్ళు, ఆ లోటేంటో తెలుసుకోండి... బ్రహ్మానందం ని శత్రువుల ఇంట్లో చేర్చి, కుమ్మించి వదిలితే తప్ప మనకి సినిమాలో కామెడీ తెలీదు. హీరో ఎంత బక్క పల్చగా ఉన్నా, వందమందిని, ఆయుధం లేకుండా, చంపగలిగిన హీరోల్ని చూసి... నిజంగా దేహ దారుఢ్యం ఉన్నవాళ్ళు చేసే సాహసాల్ని ఒప్పలేమేమో ? అనిపిస్తుంది... స్టోరీ పెద్దగా లేదనేవారు, ఈ మధ్య వచ్చిన గొప్ప స్టోరీల్ని ఒక్కసారి తిరగెయ్యండి... హీరో హీరోయిన్... మాఫియా సెటప్, హెలికాప్టర్ లో బ్యాంకాక్ లో ఉండే విలన్... పవర్ఫుల్ ఫ్లాష్ బ్యాక్... ఇంత రొటీన్ స్టోరీ కూడా వెరైటీ యే... కానీ జానపద బ్యాక్ డ్రాప్ తో వచ్చిన ఈ కథ చాలా రొటీన్ అనిపిస్తే ఖచ్చితంగా మనం మూసకి అలవాటు పడ్డట్టే...
ఇక టెక్నికల్ సపోర్ట్... కీరవాణి సంగీతం, నేపథ్య సంగీతం రెండూ బావున్నాయి... ఇంకొంచెం బావుంటే ఇంకా కీలక సన్నివేశాలు అద్దిరిపోయేవి. కెమెరా, సెట్టింగ్స్ ఇలా అన్ని విభాగాల్లోనూ చిన్న చిన్న విషయాలు కూడా చాలా శ్రధ్ధ తీసుకుని చేసినట్టు తెలుస్తుంది... ముగింపు చూసాక అనిపించిందేంటంటే, ఆకలిగా ఉన్నవాడికి, పంచభక్ష్య పరమాణ్ణాలు పెట్టి, పప్పు, కూర తిన్నాక, కాసేపాగి తిందువులే అని కంచం లాగేస్తే ఎలా ఉంటుందో అలా ఉంది...
నాకు మాత్రం సినిమా - రెండు సార్లు చూసినా మొదటి నుండి చివరిదాకా ఎక్కడా - బోర్ కొట్టలేదు - ప్రతీ సీన్ నచ్చింది...
సో... ఈ రివ్యూ కూడా అసంపూర్ణంగానే ముగిస్తున్నా... రెండో భాగం చూసాక పరిపూర్ణంగా ఒక వ్యూ తో మళ్ళీ ఓ రివ్యూ రాస్తా...!
ఓవరాల్ గా, తెలుగు సినిమా సత్తాని ప్రపంచానికి చాటిన - రాజమౌళీ - బహు బాగు భళీ..!
No comments:
Post a Comment